น้องปุญญไปเรียน summer เพื่อปรับตัวก่อนไปเรียนเดือนพฤษภาคมแล้วครับ
ภาพถ่ายด้านบนคือภาพโรงเรียนของปุญญคร๊าบ!!
เช้าวันเปิดเรียน summer
ครอบครัวเราพร้อมหน้าพร้อมตาลุกจากที่นอนด้วยความตื่นเต้น
ยกเว้นน้องปุญญที่ยังนอนต่อ เพราะไม่ชินกับการตื่นเช้า
แม่นกขุดปุญญขึ้นมา ..เช็ดตัวคร๊าบ..พร้อมแบกเป้คุ้นเคยไปโรงเรียน
พ่อปุญญต้องเข้างานก่อนแปดโมง
ดังนั้นแม่ลูกคู่นี้ต้องเดินทางไปโรงเรียนอนุบาลฟ้าใสตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
เวลาตอนเช้าในโรงเรียน อากาศดี
ต้นไม้ครึ้มพร้อมกับมีเจ้าตัวแดร๊กคูล่าคอยวนเวียนเล็กน้อย
น้องปูญญยังเกาะแม่นกแจ ..แต่แม่ก้ออยู่เป็นเพื่อนลูกจนกระทั่งลูกเข้าห้องเรียน
บณิเวณรอบ ๆโรงเรียนที่พ่อแม่ชอบ..และลูกก้อชอบด้วยที่วิ่งเล่นแสนกว้าง
ระหว่างที่แม่นกรอส่งลูกชายตัวน้อยเข้าห้องเรียน น้องปุญญไม่ร้องไห้
แต่ก้อมีอาการเหงาหงอยอยู่บ้างเพราะเห็นเด็กคนอื่นร้อง
สักพักเมื่อแม่นกต้องไป ...โอ..เสียงแปดหลอดก้อดังขึ้น
แต่โชคดีที่น้องปุญญผูกสัมพันธ์กับคุณครูใหญ่คนสวยไว้แล้ว
มืออีกมือที่ถูกส่งต่อ..จึงคิดว่าเป็นมือที่อบอุ่นพอที่จะดูแลลูกเราต่อได้
และแม่นกก้อวางใจพอที่จะเดินออกจากสายตาลูก
.........
แม่นกเดินหงอย ๆ กลับบ้าน .. ห่วงลูก
แต่เราก้อต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยมือให้ลูกได้เรียนรู้ในเวลาที่ไม่มีแม่อยู่ใกล้ ๆ
เพื่อนกันตอนเช้า...เด็กหญิงต้นผักและเด็กชายกล่องข้าวโพด
ส่วนเจ้าปุญญ ...เด็กชายปุ่นปู้นนนน....(ในมือถือรถไฟตลอดเวลา)
ตกเย็น..เสียงลูกชายตัวน้อยเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องในโรงเรียน
เธออึดไม่ยอมนอน ไม่ปล่อยกระเป๋า และไม่ค่อยเล่นกับเพื่อนนัก
แม่นกไม่ห่วงมาก.. เพราะรู้ว่า ปุญญกำลังปรับตัวและเรียนรู้
.....................
การจากมือแม่ที่ประคองตลอดเวลา อาจจะปรับตัวลำบากเล็กน้อย
แต่หากเราสร้างความไว้วางใจกับสิ่งแวดล้อมใหม่ให้คุ้นเคย
เพียงเท่านั้นแหละ ...เราก้อจะเรียนรู้ที่จะอยู่ได้ด้วยตนเองอย่างเข้มแข็ง
ไม่ว่าเราจะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างแค่ไหน ห่างบ้าน ห่างแม่ไปไกลแค่ไหน
แม่ดีใจ..ที่ปุญญกำลังจะเรียนรู้โลกใบใหม่ที่ไม่คุ้นเคย..
..................
เขียนถึงลูกชาย...ด้วยความห่วงใยในฐานะของคนที่เป็นแม่คะ
ปล.เพื่อน ๆ ช่วงนี้เริ่มมีเวลาแล้วคะ แหละจะไปเยี่ยมนะคะ
ขำขำหลังกลับจากโรงเรียน
แม่พาลูกชายอาบน้ำนานไปหน่อยจนตัวเหี่ยว
ปุญญ : แม่ ดูสิ มือเผือกอ่ะ
แม่นก : ทำหน้า งง อะไรนี่ พูดอะไรแม่ไม่รู้เรื่อง
ปุญญ : ดูสินี่ไง มือเผือก (ยื่นมือสองข้างเหี่ยว ๆ ซีด ๆให้ดู)
แม่นก และพ่อนก : 5555 ...ใครสอนมานะปุญญ
ปุญญ : อมยิ้มอย่างเดียว ...
